Όθωνα... γιατί φεύγεις από το σίριαλ που πιάνει 58%!

Τζιν, sneakers, φούτερ και το αρι­στερό του χέρι «μπανταρισμένο» σε ένα φυσιοθεραπευτικό νάρθη­κα – το «τρόπαιο» μιας πρόσφα­της μάχης με έναν τύπο που επι­χείρησε να κλέψει την τσάντα της συνοδού του από το πίσω κάθι­σμα του αυτοκινήτου της. Δύο δάχτυλα σπασμένα και οι τένοντες κομμένοι, αλ­λά «θα ʼπρεπε να δεις τον άλλον» αστει­εύεται και γελάμε. Όχι, ο Όθωνας, με τα μάτια-κάρβουνα, δεν είναι ακριβώς αυτό που θα ʼλεγες «πρίγκιπας by the book». Φυσικά μεγάλωσε στο Μαρούσι, πήγε σε καλό ιδιωτικό σχολείο, θυμάται παράξε­νες, σκονισμένες λέξεις («ήθος», «αξίες», «αρχές») και σχεδόν προσβάλλεται αν του πεις ότι μιλάει «πολύ σωστά ελληνικά» («Μα αυτό δεν θα ʼπρεπε να είναι το κα­νονικό;» γκρινιάζει...).

Ποια θα είναι η εξέλιξη του ήρωά σου;

Αυτό δεν το ξέρω, γιατί δεν θα συμμετά­σχω στο δεύτερο κύκλο της σειράς. Αυτό που μπορώ να σου πω είναι πως, στο τέλος του πρώτου κύκλου επεισοδίων, ο Στέφα­νος χωρίζει την Ξένια και επαναπροσδιο­ρίζει τη σχέση του με την Ελπίδα.

Βγαίνεις από τη «Ζωή της Άλλης»; Γιατί;

Όπως σου είπα, το καθημερινό είναι «σχολείο» για τον ηθοποιό, όμως για να είναι εποικοδομητικό πρέπει να έχει συγκεκριμένη διάρκεια φοίτησης – ειδι­κά σε αυτά τα μεξικανικά σίριαλ, σαν το δικό μας, όπου οι ρόλοι είναι καρτουνί­στικοι. Εδώ το αλισβερίσι ανάμεσα στον ηθοποιό και στο ρόλο εξαντλείται πο­λύ γρήγορα και υπάρχει ο κίνδυνος να αρχίσεις να αναπαράγεις ένα κακέκτυ­πο του ρόλου – σκέψου πως το συγκε­κριμένο σίριαλ στο Μεξικό προβλήθηκε μόνο για πέντε μήνες! Ούτε καν σεζόν! Ας πούμε λοιπόν πως ήταν μια ωραία συνεργασία που απλώς έκανε τον κύ­κλο της.

Υπήρξαν άλλοι λόγοι που συνέβαλαν σε αυτή την αποχώρηση; Τσακωμοί; Οικο­νομικές διαφωνίες;

Κανένας απολύτως. Από την αρχή ως το τέλος, οι σχέσεις μου με την παραγωγή ήταν εξαιρετικές, μου φέρθηκαν –κι ελπί­ζω πως το ίδιο έκανα κι εγώ– με σεβασμό. Ούτε οικονομική διαφωνία υπήρξε.

Σε πλησιάζουν πιο δύσκολα οι γυναίκες ή εσύ έχεις γίνει πιο καχύποπτος;

Νομίζω πως συμβαίνουν λίγο και τα δύο. Κι εγώ –χωρίς να είμαι σνομπ ή αγενής– άθελά μου οριοθετώ το μέχρι πού μπο­ρεί να προχωρήσει ο άλλος. Με ξενερώνει απίστευτα το να με πλησιάζει μια γυναίκα και να νιώθω πως της έχει ήδη ασκηθεί η γοητεία της εικόνας μου. Νιώθω σχεδόν σαν να με μηδενίζει.

Δεν έχεις ζήσει ακόμη αυτόν το μεγάλο έρωτα; Ή δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα;

Υπάρχει. Και νομίζω πως κάπου με περιμένει.

Περισσότερα στο DownTown που κυκλοφορεί.